Deze winter hebben we het geluk gehad om zowel in Méribel als in La Clusaz tijd door te brengen.
Twee iconische skigebieden. Het ene in de Saône-et-Saône, het andere in de Haute-Savoie. Twee namen die bergliefhebbers onmiddellijk aanspreken. Twee bestemmingen die op het eerste gezicht in heel verschillende werelden lijken te leven. Aan de ene kant Méribel en de onmiskenbare grootsheid van Les 3 Vallées. Aan de andere kant La Clusaz en de ruige ziel van de Aravis. En toch.
Na enkele dagen in beide skigebieden wordt één ding duidelijk: afgezien van de verschillen in omvang, doelgroep of imago, delen Méribel en La Clusaz uiteindelijk dezelfde obsessie. Namelijk het behoud van een echte alpine identiteit in een tijd waarin veel skigebieden steeds meer op elkaar gaan lijken.
Wat hen verbindt: een berg die nog steeds bewoond is
Wat in beide bestemmingen meteen opvalt, is dat je er nog steeds de sfeer van een echt dorp voelt. In La Clusaz springt dat er bij aankomst meteen in het oog: de klokkentoren in het centrum van het dorp, de winkels die het hele jaar door open zijn, de alomtegenwoordige lokale bevolking, de levendige terrassen en die skicultuur die diep verankerd is in het dagelijks leven. In Méribel is de sfeer anders, maar de kern blijft verrassend vergelijkbaar. Het skioord behoudt een echte architectonische samenhang, geërfd van het door Peter Lindsay gewenste charter uit 1938, met zijn houten en stenen chalets die perfect in de bergen zijn geïntegreerd.
In beide gevallen voel je dat de architectuur geen marketingdetail is dat achteraf is toegevoegd.
Het maakt deel uit van het DNA van de plek. Een ander gemeenschappelijk punt: beide skigebieden streven er vandaag de dag naar hun model te ontwikkelen zonder hun identiteit te verloochenen. Méribel met zijn plan “Méribel 2038”, het eind 2024 verkregen Flocon Vert-label en de geleidelijke overgang naar koolstofarmere mobiliteit en voorzieningen. La Clusaz met zijn platform “Go To La Clusaz”, zijn oplossingen voor ecomobiliteit en een serieuze reflectie over de milieu-impact van het toerisme in de bergen.
Beide skigebieden hebben begrepen dat de bergervaring tegenwoordig niet langer beperkt kan blijven tot alleen skiën.
Méribel: alpine elegantie op ware grootte
Méribel maakt in de eerste plaats indruk met zijn skigebied. 150 km aan pistes in het skigebied zelf, 600 km via Les 3 Vallées, 85 % van het gebied boven de 1900 meter: hier lijkt alles in het teken te staan van het pure skiplezier. Maar wat vooral opvalt, is de soepele doorstroming. Je gaat met verbazingwekkend gemak van het ene gebied naar het andere. ’s Ochtends Courchevel, ’s middags Val Thorens, ’s middags Mont Vallon… zonder ooit echt het gevoel te hebben Méribel te verlaten. Het skigebied heeft ook iets wat vrij zeldzaam is in de Franse Alpen: een bijna Britse elegantie. Dat is geen toeval, want Méribel is in de jaren 1930 ontstaan onder impuls van de Schot Peter Lindsay.
Dat merk je overal: in de hotels, in de gezellige bars, in de toprestaurants, in de chalets verscholen tussen de dennenbomen, en ook in die onopvallende manier om luxe te bieden zonder in opzichtigheid te vervallen.
Zelfs de après-ski blijft relatief ingetogen. In Méribel heeft men het meer over lifestyle-terrassen, cocktails in Le Rond-Point of lange, elegante avonden dan over uitbundige feesten.
La Clusaz: ruiger, vrijer, levendiger
La Clusaz is van een heel andere orde. Hier lijkt de berg dichterbij. Toegankelijker. En ook spontaner. Het skigebied is uiteraard veel compacter dan dat van Les 3 Vallées, met zijn 125 km aan pistes verspreid over vijf bergmassieven.
Maar juist die kleinschaligheid is een troef. Je kunt er snel skiën. Je bent zo weer terug in het dorp. De Aravis-bergketen vormt voortdurend het decor. En bovenal voel je overal die diepgewortelde skicultuur, waarin freeride, freestyle, toerskiën en outdoor-spirit samenkomen. De sfeer is er ook veel ongedwongener.
Waar Méribel een uitgesproken alpine verfijning cultiveert, staat La Clusaz voor een vrijere en feestelijkere bergbeleving.
Het beste voorbeeld blijft natuurlijk de wereld van Radio Meuh, die een echt lokaal handelsmerk is geworden. Het Radio Meuh Circus Festival, de kabelbanen die worden omgetoverd tot dansvloer of de dj-sets op grote hoogte geven perfect deze unieke identiteit in de Franse Alpen weer.
Zelfs de aangeboden activiteiten ademen deze alternatieve sfeer:
– een trappers-tipi in het bos,
– avonden in de buitenlucht,
– rodelen op een baan,
– een ambachtelijke distilleerderij,
– onconventionele evenementen,
– en overal een levendige ride-cultuur.
La Clusaz geeft vaak de indruk een meer intuïtieve berg te zijn.
Twee skigebieden… twee manieren om van de winter te genieten
In wezen komt het vergelijken van Méribel en La Clusaz bijna neer op het vergelijken van twee complementaire visies op de Franse bergen. Méribel valt op door zijn verfijning. La Clusaz door zijn energie.
Méribel richt zich meer op internationale elegantie.
La Clusaz blijft sterk verbonden met zijn lokale cultuur en dorpssfeer.
De ene blinkt uit in grootschalig, aaneengesloten skigebied en een premium alpine levensstijl.
De andere in spontaniteit, authenticiteit en de moderne outdoorcultuur.
Maar uiteindelijk hebben ze allebei hetzelfde in gemeen:
– een eigen identiteit,
– een berg die nog steeds bewoond is,
– de vastberadenheid om geen doorsnee skigebieden te worden,
– en dat zeldzame vermogen om meer te bieden dan alleen een skigebied.
En dat is waarschijnlijk ook de reden waarom we deze winter zo graag tijd in beide hebben doorgebracht.